Z wdzwanianego internetu przez modem telefoniczny korzystałem pierwszy raz w roku 1994, ale to w USA było. Rachunków za to nie płaciłem, bo tam lokalne połączenia były za darmo a serwis udostępniał gratis mój ówczesny pracodawca na lokalnym numerze. Prędkość była iście zabójcza - wykopałem wtedy jakiś modem 2400baud (tak, dwa tysiące czterysta bitów na sekundę) i na tym się bawiłem. Pamiętam że nastawialiśmy jakiś transfer ftp gierek shareware i jechaliśmy na zakupy. Po kilku godzinach, jeśli wszystko dobrze poszło, plik był ściągnięty. Czasem nawet kilka megabajtów miał. Choć zwykle na dyskietce 1.44 Mb mieściło się ich sporo. Tam telefon był zbyt ważny żeby blokować dostęp kiedy byliśmy w domu.
Oczywiście pamiętam też dostęp wdzwaniany w Polsce, ale tu już miałem modem najlepszy możliwy 28.8kb, szło jak rakieta! Jedyna niedogodność to że jeśli ktoś podniósł słuchawkę to rozłączało. Dlatego jak tylko pojawiła się technologia DSL i Neostrada to była zupełnie inna bajka.
Naturalnie do "prawdziwej" sieci miałem cały czas dostęp w pracy, więc te "prace" na wolniutkim internecie "domowym" traktowałem zawsze jako zabawy.
Teraz sytuacja się jednak odwróciła: w domu mam lepsze łącze niż w pracy. Głównie ze względu na przestarzałą infrastrukturę lokalną u pracodawcy. W domu mogę sobie zaszaleć z LAN jak chcę, w pracy to jednak inne koszta.
